Lexedes Emsal arama Fiyatlandırma Ücretsiz deneyin

11. Hukuk Dairesi 2012/15431 E. 2013/16075 K.

Yargıtay 2013-09-18 Yüksek mahkeme
Bu kararla araştırma hazırlayın

11. Hukuk Dairesi 2012/15431 E. , 2013/16075 K.

"İçtihat Metni" MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21/06/2012 tarih ve 2011/942-2012/598 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü: Davacı vekili, Almanya Alsfeld Yerel Mahkemesi tarafından verilen 02.10.2008 tarih 30 C 591/07 numaralı kararın kesinleştiğini ileri sürerek, bu kararın tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davalı vekili, davanın reddini istemiştir. Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, MÖHUK'un 54. maddesinde düzenlenen tenfiz şartlarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile yabancı mahkeme ilamının tenfizine, fazlaya dair talebin reddine karar verilmiştir. Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir. 1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir. 2- Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkindir. Dairemizce tenfiz davalarının nitelikleri itibariyle eda davası değil, tespit davası mahiyetinde kabul edilmesi nedeniyle, bu davalarda maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, nispi vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmadığı gibi davacı tarafın fazlaya ilişkin her hangi bir istemi olmamasına rağmen fazlaya ilişkin istemin reddi ile davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmesi de doğru görülmemiştir. Kararın bu nedenle taraflar yararına bozulması gerekmiş ise de, yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nın 438/7. maddesi uyarınca hükmün, aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir. SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın hüküm bölümünün 2. bendinin hükümden çıkarılarak yerine “Alınması gereken 21,15 TL maktu harcın peşin alınan 129,51 TL harçtan mahsubu ile fazla alınan 108,36 TL harcın karar kesinleştiğinde istek halinde davacıya iadesine” cümlesinin konulmasına, 5. bendin hükümden çıkarılarak yerine, “davacı tarafından ödenen 18,40 TL başvuru harcı ile 21,15 TL maktu karar harcı, 47 TL posta gideri olmak üzere toplam 86,55 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine” cümlesinin konulmasına, 4. bendin hükümden çıkarılmasına, kararın düzeltilmiş bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 18.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.