11. Hukuk Dairesi 2010/7399 E. , 2012/8117 K.
"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ : İstanbul 4.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi
Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26/02/2010 tarih ve 2006/303-2010/25 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 15.05.2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av. .... ile davalı vekili Av. .... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü: Davacı vekili, müvekkilinin 2001 ve 2002 yıllarında yaptığı uzun çalışmalar sonucunda yazıcı içerisine tüm mali bellek ünitesi yerleştirerek yazar kasa firmaları için devrim niteliğinde sonuçlar elde ettiğini, böylece POS sistemi içine entegre olan mali hafıza ünitesi, yazıcı içine entegre edilerek ve uygun standart iletişim protokolü biçiminde yazılım oluşturularak yurtiçi ve yurtdışındaki POS sistemleri ile hızlı ve basit yazar kasa entegrasyonu sağlandığını, yazılım dışında 2003 yılında faydalı model koruması dahi alındığını, oluşturulan yazılımın otel, restoran, cafe, bar sektöründe işletmelerin fiş, fatura, stok, raporlama ve benzeri bilgilerinin tek sistemde otomasyonlaştırılmasının sağlandığını vergi usul mevzuatı ve Maliye Bakanlığı tebliğleri de dikkate alınarak entegre bir ürün yaratıldığını ve böylece MICROS 3700 modelinin oluşturulduğunu, davalının ise müvekkiline ait yazılımı hukuka aykırı bir şekilde kullandığını, yapılan tespitte, kodlar arasında çok büyük oranda benzerlik olduğu sonucuna varıldığını, benzerliğin kaynak kodun birebir kopyalanması şeklinde değil yeni ihtiyaçlara göre modifiye edilmesi şeklinde olduğunu, davalının, müvekkilinin izni olmadan eseri değiştiremeyeceğini, benzerliklerin sadece kaynak kodu ile sınırlı olmayıp konsept, konsepti oluşturan unsurlar, POS-yazar kasa arasındaki haberleşme protokolleri, çalışma mekanizmalarının dahi tamamen aynı olduğunu ileri sürerek, davalının tecavüzünün önlenmesine, 50.000 TL maddi, 25.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline, kararın ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davalı vekili, gerek davacıya ait gerekse müvekkiline ait yazılımların birer işleme yazılım niteliğinde bulunduğunu, bu yazılımların ABD uyruklu MİCROSS firmasına ait ISL yazılımı işlenerek elde edildiğini, yazar kasa sistemlerinde iki ayrı yazılım bulunduğunu, bunlardan ilkinin mali hafıza uygulama yazılımı diğerinin ise mali hafıza kartı yazılımı olduğunu, dava konusu olan yazılımın bunlardan birincisi olduğunu, bu yazılımın mali hafıza kartı ve mali hafıza kartı yazılımı olmadan bir şey ifade etmesinin ve çalışmasının mümkün olmadığını, davacının gerçekleştirdiği mali hafıza kartı yazılımının Kutsal Anıl adlı bir programcı tarafından yazıldığını ve ondan temin edildiğini, davacının kendisine ait bir yazılımı olmadığını, davacının işleme yazılım üzerinde hak sahibi olabilmek için öncelikle orijinal yazılımı kullanma ve işleme hakkına sahip olması gerektiğini, her iki program da aynı davranış ve işlevselliğe sahip olsalar bile kaynak kodlarının farklı olduğunu, kaynak kodu bazında bir benzerliğin bulunmadığını, müvekkili şirketin de tıpkı davacı gibi MİCROS firmasının ISL kodunu işleyerek yeni bir uygulama yazılımı oluşturduğunu, dolayısıyla ortada bir tecavüzün değil iki ayrı işleme eserin söz konusu olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir. Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, ikinci raporda kullanılan MOSS programının pek çok ülkede yazılım karşılaştırması bakımından kullanılan ve mahkemelerce de kabul edilen bir yazılım olduğu, MOSS yazılımına göre taraflara ait programlar arasında bir benzerliğin bulunmadığı, programlarda yer alan konseptlerin ve işlevlerin benzerliklerinin ise Maliye Bakanlığı’nın yazar kasa kullanımı ile ilgili getirmiş olduğu yasal yükümlülüklerden ve müşterilerin benzer talepleri nedeniyle işin niteliğinden ve doğasından kaynaklandığı, bu gibi zorunlu ve işlevsel benzerliğin bir bilgisayar programının diğer bir programın kopyası olduğu sonucunu göstermeyeceği, telif hukukunda fonksiyonların ve temel düşüncenin değil, düşüncenin açıklama biçiminin korunduğu, bilgisayar programları bakımından bu açıklama biçiminin kaynak kodları olduğu, kaynak kodları arasında bir benzerliğin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 17.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.