Lexedes Emsal arama Fiyatlandırma Ücretsiz deneyin

7. Ceza Dairesi 2026/1838 E. 2026/8073 K.

Yargıtay 10.09.2026 Yüksek mahkeme
Bu kararla araştırma hazırlayın

7. Ceza Dairesi 2026/1838 E. , 2026/8073 K.

"İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2025/139 E., 2025/503 K. SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet KARAR : Hükmün açıklanmasının geri bırakılması HÜKÜM : Beraat TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî incelenmeksizin iade, kısmî zamanaşımı nedeniyle düşme

Yerel Mahkemece verilen kararın ve hükmün katılan ... İdaresi vekili ve sanık ... tarafından temyizleri üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

I.Sanık ... Hakkında Verilen Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılması Kararı Yönünden Yapılan İncelemede Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.01.2026 tarihli ve 2025/11-200 Esas, 2026/19 Karar sayılı kararında ayrıntıları belirtildiği gibi; İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 7499 sayılı Kanun'la değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/12. fıkrası ve anılan Kanun’a eklenen Geçici 6. madde hükümleri nazara alındığında, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın istinaf kanun yoluna tabi olduğu ve kanun yolu incelemesinin Bölge Adliye Mahkemesince yapılması gerektiği anlaşıldığından, istinaf incelemesinin yapılması için dosyanın görevli ve yetkili Bölge Adliye Mahkemesinin ilgili dairesine gönderilmek üzere Tebliğname'ye uygun olarak, oy çokluğuyla İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

II.Sanık ... Hakkında Verilen Beraat Hükmü Yönünden Yapılan İncelemede Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dairemizin 20.11.2024 tarihli ve 2022/12230 Esas, 2024/10110 Karar sayılı ilâmı ile suçun işlenmesinde kullanılan nakil aracının iadesi yönündeki Mahkeme kararının onanarak kesinleştiği gözetilerek katılan ... İdaresi vekilinin, suçun işlenmesinde kullanılan nakil aracına yönelik temyiz talebi inceleme dışı bırakılmıştır.

Sanığın 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3/11. maddesine konu eylemine göre belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 66/1-e bendi gereği 8 yıllık olağan, aynı Kanun'un 67/4. maddesi gereği ise 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, sanığa atılı suçun işlendiği tarihten temyiz incelemesi tarihine kadar, 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleştiğinin anlaşılması bozmayı gerektirmiştir.

Açıklanan nedenlerle, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321/1. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322/1. maddesinin (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8. maddesi gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE, ele geçen kaçak eşyanın 5607 sayılı Kanun'un 13/1. maddesinin yollamasıyla 5237 sayılı Kanun'un 54/4. maddesi uyarınca MÜSADERESİNE, 10.09.2026 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 07/01/2026 tarih ve 2025/11-200 Esas ve 2026/19 Karar sayılı kararı gerekçe gösterilerek dairemizde temyiz incelemesi yapılan bu dosyada daha önce Yargıtay incelemesinden geçmiş olduğuna bakılmaksızın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilk derece mahkemesince 01/06/2024 tarihi ve sonrasında karar verilmiş ise bu hükmün Bölge Adiye Mahkemesince inceleneceği kabul edilerek ilk derece mahkemesinin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararının incelenmeksizin iadesine karar verilmiştir.

“5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'un 8. maddesindeki 'Bölge adliye mahkemelerinin, 26.9.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmî Gazetede ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 322 nci maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326 ncı maddeleri uygulanır. Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez” denilmiştir. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları itiraza tabi iken, 12.03.2024 tarihinde yürürlüğe giren 7499 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 15. maddesiyle CMK'nın 231. maddesinin 12. fıkrası; "272 nci maddenin üçüncü fıkrası hükümleri saklı kalmak üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı istinaf yoluna başvurulabilir. Bölge adliye mahkemesi tarafından verilen kararlar hakkında 286 ncı madde hükümleri uygulanır. 272 nci maddenin üçüncü fıkrası hükümleri saklı kalmak üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ilk derece mahkemesi sıfatıyla bölge adliye mahkemesi veya Yargıtay tarafından verilmesi hâlinde temyiz yoluna gidilebilir. İstinaf ve temyiz yolunda karar ve hüküm, usul ve esasa ilişkin hukuka aykırılıklar yönünden incelenir." şeklinde yeniden düzenlenmiştir. 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'un 8 inci maddesindeki düzenlemede kesinleşinceye kadar dediği için Bölge Adliye Mahkemeleri kurulmadan önceki bir düzenlemenin temyiz yolunu öngördüğü ve ancak temyiz edildiği takdirde Yargıtay’dan geçerek kesinleşebileceği göz ardı edilerek bu tür kararların Bölge Adliye Mahkemelerinde kesinleşmesi sağlanacak şekilde yorum yapılamaz. Yeni düzenlemenin geriye yürütülerek CMUK’nin 3 05... ncı maddelerinin uygulanması gerektiğine ilişkin kurala istisna getirilemez. Daha önce Yargıtay denetiminden geçtiği halde, 01/06/2024 tarihinden sonra ilk derece mahkemelerince verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların temyiz denetimine tabi olmadığını söylemenin sakıncaları vardır. Daha önce Yargıtay denetiminden geçen ancak ilk derece mahkemelerince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin verilen kararın istinaf kanun yolunda inceleneceğini kabul ettiğimizde, Bölge Adliye Mahkemesince usul ve esastan incelenen hükmün Yargıtay bozmasına aykırı olacak şekilde, Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 272/3 maddesi kapsamında kesinlik sınırı içinde bir kararla kesinleştirilmesi söz konusu olabilecektir. Ayrıca Yargıtay’ın ilk derece mahkemesinin beraate ilişkin kararını mahkumiyet verilmesi gerekçesiyle bozduğu hallerde, ilk derece mahkemesinin mahkumiyetin yanında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar vermesi ve istinaf incelemesi yapan Bölge Adliye Mahkemesinin mahkumiyet kararını ortadan kaldırıp yeniden beraate karar vermesi halinde, hüküm temyiz edilmezse Yargıtay kararının aksine ve Yargıtay’ın alt dereceli mahkeme tarafından denetlenmesi anlamına gelecek bir karar verilmiş olacaktır. Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 07/01/2026 tarih ve 2025/11-200 Esas ve 2026/19 Karar sayılı kararında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/1 maddesinde tahdidi olarak sayılan hükümlerden olmadığı gerekçesine yer verilmiştir. Esasen 01/06/2024 tarihinde yürürlüğe giren düzenlemeden öncede hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar bir hüküm niteliğinde idi. 01/06/2024 tarihinde yapılan değişiklikten önce hüküm demekten imtina eden yargı askıda bir hüküm gibi kanuna uymayan terimlerle bunu ifade etmeye çalışıyordu. Oysa bu karar hüküm niteliğinde idi ancak infaz edilebilmesi için belirli şartlar gerekiyordu. Yeni yürürlüğe giren değişiklikle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları yönünden kanun koyucu “istinaf ve temyiz yolunda karar ve hüküm, usul ve esasa ilişkin hukuka aykırılıklar yönünden

incelenir” demekle bu tür kararların CMK’nin 223/1 maddesi kapsamında hüküm olduğunu perçinlemiştir. Ceza Genel Kurulu’nun yukarıda ayrıntılarına yer verilen kararında belirtildiği gibi hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların hüküm olmadığını kabul etmenin Ceza Muhakemesi Kanununda hiçbir dayanağı olmadığı gibi, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar hüküm niteliğinde değilse nedir sorusu akla gelmektedir. İstinaf ve temyizde usul ve esastan incelenen bir karar gayet tabi ki hükümdür. Kaldı ki Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 272 nci maddesinde ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere karşı istinaf yoluna gidilebileceği, 286 ncı maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin bozma dışında kalan hükümlerinin temyiz edilebileceği belirtilmişken, kanun koyucunun 01/06/2024 tarihinden sonra istinaf ve temyiz yolunu açmasının hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın CMK’nin 223/1 maddesi kapsamında hüküm olduğunu ifade ettiği anlamına gelmez mi? Kanun koyucu hüküm saymadığı bir kararı CMK’nin 2 72... ncı maddelerine aykırı olacak şekilde mi istinaf ve temyiz yoluna tabi tuttu. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 307/3 maddesinde “Yargıtaydan verilen bozma kararına uyulması hâlinde ilk derece mahkemesi tarafından verilen karara karşı, istinaf veya temyiz sınırlarına bakılmaksızın sadece temyiz yoluna başvurulabilir” denilmiştir. İlk derece mahkemesinin verdiği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın istinafa, bölge adliye mahkemesinin verdiği kararın temyize tabi olması nedeniyle CMK’nin 223/1 maddesi kapsamında hüküm niteliğinde olan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın daha önce Yargıtay denetiminden geçmiş olmak şartıyla somut dosyamızda olduğu gibi ilk derece mahkemesince verilmesi halinde CMK’nin 307/3 maddesi göz önünde tutularak temyiz denetimine tabi olduğunu kabul etmekte zorunluluk vardır. CMK’nin 307/3 maddesi CMK’nin 231/12 maddesine göre daha özel bir düzenlemedir. Bu iki normun çatıştığı söylense bile özel düzenleme içeren CMK’nin 307/3 maddesinin uygulanması söz konusu olacaktır. Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın CMK’nin 223/1 maddesi kapsamında bir hüküm olmadığını kabul edip CMK’nin 307/3 maddesini işlevsiz hale getiremeyiz. Yukarıda ayrıntısına yer verilen Ceza Genel Kurulu kararının Anayasa’mızın 40 ıncı maddesinde belirtilen hak arama hürriyetini daraltıcı nitelikte yorumlandığı görülmektedir. Daha güvenceli olduğu bütün hukuk camiası tarafından kabul edilen yüksek dereceli bir mahkemede yargılanma hakkı tarafların elinden alınmakla Anayasaya aykırılık iddiası gündeme gelebilecektir. Ayrıntısı yukarıdaki paragraflarda açıklandığı üzere dairemizce temyiz incelemesi yapılması gerektiğini düşündüğüm için, incelenmeksizin iade yönünde verilen karara katılmıyorum.