7. Ceza Dairesi 2026/2108 E. , 2026/8115 K.
"İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2025/87 E., 2025/307 K. SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet KARAR : Hükmün açıklanmasının geri bırakılması TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama İTİRAZA KONU KARAR : Bozma İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı
Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 19.02.2026 tarihli ve 2025/6467 Esas, 2026/1728 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308/1. maddesinde belirtilen kanuni süresinde yapılan itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü: I. İTİRAZ A. İtiraz Sebepleri Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu, daha önce Yargıtay tarafından bozulmuş bulunan dosyada, İlk Derece Mahkemesince bozma sonrasında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı başvurulacak kanun yolunun istinaf olduğu ve kararın temyizen incelenemeyeceğinden bahisle, Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 19.02.2026 tarihli ve 2025/6467 Esas, 2026/1728 Karar sayılı bozma ilamının kaldırılması ve dosyanın görevli ve yetkili bölge adliye mahkemesinin ilgili dairesine gönderilmek üzere incelenmeksizin iadesine karar verilmesine ilişkindir.
B. Değerlendirme ve Gerekçe Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısı ve tüm dosya kapsamına göre yapılan değerlendirmede; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.01.2026 tarihli, 2025/11-200 Esas, 2026/19 Karar sayılı kararında ayrıntıları belirtildiği gibi; İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 7499 sayılı Kanun'la değişik 5271 sayılı Kanun'un 231/12. fıkrası ve anılan Kanun’a eklenen Geçici 6. madde hükümleri nazara alındığında, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın istinaf kanun yoluna tabi olduğu ve kanun yolu incelemesinin Bölge Adliye Mahkemesince yapılması gerektiği anlaşıldığından Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.
II. KARAR Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,
5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 19.02.2026 tarihli ve 2025/6467 Esas, 2026/1728 Karar sayılı bozma ilâmının KALDIRILMASINA,
İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 7499 sayılı Kanun'la değişik 5271 sayılı Kanun'un 231/12. fıkrası ve anılan Kanun’a eklenen Geçici 6. madde hükümleri nazara alındığında, 12.06.2025 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın istinaf kanun yoluna tabi olduğu ve kanun yolu incelemesinin Bölge Adliye Mahkemesince yapılması gerektiği anlaşıldığından, istinaf incelemesinin yapılması için dosyanın görevli ve yetkili Bölge Adliye Mahkemesinin ilgili dairesine gönderilmek üzere Tebliğname'ye uygun olarak, oy çokluğuyla İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.09.2026 tarihinde karar verildi.
KARŞI DÜŞÜNCE
Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 07/01/2026 tarih ve 2025/11-200 Esas ve 2026/19 Karar sayılı kararı gerekçe gösterilerek dairemizde temyiz incelemesi yapılan bu dosyada daha önce Yargıtay incelemesinden geçmiş olduğuna bakılmaksızın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilk derece mahkemesince 01/06/2024 tarihi ve sonrasında karar verilmiş ise bu hükmün Bölge Adiye Mahkemesince inceleneceği kabul edilerek ilk derece mahkemesinin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararının incelenmeksizin iadesine karar verilmiştir.
“5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'un 8. maddesindeki 'Bölge adliye mahkemelerinin, 26.9.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmî Gazetede ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 322 nci maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326 ncı maddeleri uygulanır. Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez” denilmiştir. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları itiraza tabi iken, 12.03.2024 tarihinde yürürlüğe giren 7499 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 15. maddesiyle CMK'nın 231. maddesinin 12. fıkrası; "272 nci maddenin üçüncü fıkrası hükümleri saklı kalmak üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı istinaf yoluna başvurulabilir. Bölge adliye mahkemesi tarafından verilen kararlar hakkında 286 ncı madde hükümleri uygulanır. 272 nci maddenin üçüncü fıkrası hükümleri saklı kalmak üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ilk derece mahkemesi sıfatıyla bölge adliye mahkemesi veya Yargıtay tarafından verilmesi hâlinde temyiz yoluna gidilebilir. İstinaf ve temyiz yolunda karar ve hüküm, usul ve esasa ilişkin hukuka aykırılıklar yönünden incelenir." şeklinde yeniden düzenlenmiştir. 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'un 8 inci maddesindeki düzenlemede kesinleşinceye kadar dediği için Bölge Adliye Mahkemeleri kurulmadan önceki bir düzenlemenin temyiz yolunu öngördüğü ve ancak temyiz edildiği takdirde Yargıtay’dan geçerek kesinleşebileceği göz ardı edilerek bu tür kararların Bölge Adliye Mahkemelerinde kesinleşmesi sağlanacak şekilde yorum yapılamaz. Yeni düzenlemenin geriye yürütülerek CMUK’nin 3 05... ncı maddelerinin uygulanması gerektiğine ilişkin kurala istisna getirilemez. Daha önce Yargıtay denetiminden geçtiği halde, 01/06/2024 tarihinden sonra ilk derece mahkemelerince verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların temyiz denetimine tabi olmadığını söylemenin sakıncaları vardır. Daha önce Yargıtay denetiminden geçen ancak ilk derece mahkemelerince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin verilen kararın istinaf kanun yolunda inceleneceğini kabul ettiğimizde, Bölge Adliye Mahkemesince usul ve esastan incelenen hükmün Yargıtay bozmasına aykırı olacak şekilde, Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 272/3 maddesi kapsamında kesinlik sınırı içinde bir kararla kesinleştirilmesi söz konusu olabilecektir. Ayrıca Yargıtay’ın ilk derece mahkemesinin beraate ilişkin kararını mahkumiyet verilmesi gerekçesiyle bozduğu hallerde, ilk derece mahkemesinin mahkumiyetin yanında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar vermesi ve istinaf incelemesi yapan Bölge Adliye Mahkemesinin mahkumiyet kararını ortadan kaldırıp yeniden beraate karar vermesi halinde, hüküm temyiz edilmezse Yargıtay kararının aksine ve Yargıtay’ın alt dereceli mahkeme tarafından denetlenmesi anlamına gelecek bir karar verilmiş olacaktır. Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 07/01/2026 tarih ve 2025/11-200 Esas ve 2026/19 Karar sayılı kararında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/1 maddesinde tahdidi olarak sayılan hükümlerden olmadığı gerekçesine yer verilmiştir. Esasen 01/06/2024 tarihinde yürürlüğe giren düzenlemeden öncede hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar bir hüküm niteliğinde idi. 01/06/2024 tarihinde yapılan değişiklikten önce hüküm demekten imtina eden yargı askıda bir hüküm gibi kanuna uymayan terimlerle bunu ifade etmeye çalışıyordu. Oysa bu karar hüküm niteliğinde idi ancak infaz edilebilmesi için belirli şartlar gerekiyordu. Yeni yürürlüğe giren değişiklikle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları yönünden kanun koyucu “istinaf ve temyiz yolunda karar ve hüküm, usul ve esasa ilişkin hukuka aykırılıklar yönünden incelenir” demekle bu tür kararların CMK’nin 223/1 maddesi kapsamında hüküm olduğunu
perçinlemiştir. Ceza Genel Kurulu’nun yukarıda ayrıntılarına yer verilen kararında belirtildiği gibi hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların hüküm olmadığını kabul etmenin Ceza Muhakemesi Kanununda hiçbir dayanağı olmadığı gibi, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar hüküm niteliğinde değilse nedir sorusu akla gelmektedir. İstinaf ve temyizde usul ve esastan incelenen bir karar gayet tabi ki hükümdür. Kaldı ki Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 272 nci maddesinde ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere karşı istinaf yoluna gidilebileceği, 286 ncı maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin bozma dışında kalan hükümlerinin temyiz edilebileceği belirtilmişken, kanun koyucunun 01/06/2024 tarihinden sonra istinaf ve temyiz yolunu açmasının hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın CMK’nin 223/1 maddesi kapsamında hüküm olduğunu ifade ettiği anlamına gelmez mi? Kanun koyucu hüküm saymadığı bir kararı CMK’nin 2 72... ncı maddelerine aykırı olacak şekilde mi istinaf ve temyiz yoluna tabi tuttu. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 307/3 maddesinde “Yargıtaydan verilen bozma kararına uyulması hâlinde ilk derece mahkemesi tarafından verilen karara karşı, istinaf veya temyiz sınırlarına bakılmaksızın sadece temyiz yoluna başvurulabilir” denilmiştir. İlk derece mahkemesinin verdiği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın istinafa, bölge adliye mahkemesinin verdiği kararın temyize tabi olması nedeniyle CMK’nin 223/1 maddesi kapsamında hüküm niteliğinde olan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın daha önce Yargıtay denetiminden geçmiş olmak şartıyla somut dosyamızda olduğu gibi ilk derece mahkemesince verilmesi halinde CMK’nin 307/3 maddesi göz önünde tutularak temyiz denetimine tabi olduğunu kabul etmekte zorunluluk vardır. CMK’nin 307/3 maddesi CMK’nin 231/12 maddesine göre daha özel bir düzenlemedir. Bu iki normun çatıştığı söylense bile özel düzenleme içeren CMK’nin 307/3 maddesinin uygulanması söz konusu olacaktır. Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın CMK’nin 223/1 maddesi kapsamında bir hüküm olmadığını kabul edip CMK’nin 307/3 maddesini işlevsiz hale getiremeyiz. Yukarıda ayrıntısına yer verilen Ceza Genel Kurulu kararının Anayasa’mızın 40 ıncı maddesinde belirtilen hak arama hürriyetini daraltıcı nitelikte yorumlandığı görülmektedir. Daha güvenceli olduğu bütün hukuk camiası tarafından kabul edilen yüksek dereceli bir mahkemede yargılanma hakkı tarafların elinden alınmakla Anayasaya aykırılık iddiası gündeme gelebilecektir. Ayrıntısı yukarıdaki paragraflarda açıklandığı üzere dairemizce temyiz incelemesi yapılması gerektiğini düşündüğüm için, incelenmeksizin iade yönünde verilen karara katılmıyorum.
KARŞI OY
Sayın çoğunluk ile uyuşmazlık, daha önce temyiz denetiminden geçtikten sonra hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair verilen kararın, 7499 sayılı Kanun'la değişik CMK'nun 231/12. maddesi ve CMK'na eklenen geçici 6. madde hükümleri nazara alındığında temyizen incelemesinin mümkün olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.
7499 sayılı Kanun'la değişik 5271 sayılı CMK'nun 231/12. maddesi uyarınca, 01.06.2024 tarihi ve sonrasında ilk derece Mahkemelerince verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlar, istinaf yasa yoluna tabi tutulduğu gibi ilk derece mahkemesi sıfatıyla bölge adliye mahkemesi veya Yargıtay tarafından verilecek hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına yönelik başvurulabilecek kanun yolunun ise temyiz olduğu belirtilerek hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına karşı istinaf/temyiz yolu açılmıştır.
Yapılan bu düzenlemeler ile 5271 sayılı CMK’nun 223.maddesi kapsamında hüküm niteliğinde sayılmayan HAGB kararlarının istinaf/temyiz yoluna tabi kılınması ceza muhakemesinin kanun yolu için kabul ettiği sisteme bir istisna teşkil etmektedir. HAGB kararı verilmesi hâlinde esasen iki karar mevcuttur; İlki CMK’nun 223. maddesi çerçevesinde verilmiş bir mahkûmiyet hükmü, diğeri ise hükmün sonuç doğurmasını erteleyen karardır. Dolayısıyla tüm unsurlarıyla belirlenmiş bir mahkûmiyet hükmü olmaksızın HAGB kararı verilmesi mümkün değildir. HAGB kararları, sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulup sonuçların açıklanmasının ertelenmesi niteliğinde olduğundan, AYM’nin iptal kararı sonrasında 7499 sayılı Kanun'la CMK'nın 231/12. maddesinde yapılan değişiklik ile HAGB kararları itiraz yasa yolu yerine istinaf/temyiz denetimine açılmakla birlikte “İstinaf ve temyiz yolunda karar ve hüküm, usul ve esasa ilişkin hukuka aykırılıklar yönünden incelenir." şeklinde yeniden düzenlenmiştir.
Bu düzenlemelerle birlikte istinaf yolunun hukuk sistemimizde yer alması ve usul kanunlarının zaman bakımından uygulanması hususlarını kısaca irdelemekte fayda bulunmaktadır.
Usul kanunlarının zaman bakımından uygulanmasında asıl olan, aksi kanunda açıkça düzenlenmiş bulunmadıkça hemen ve derhal uygulanma ilkesidir.Bilindiği üzere yeni usul sisteminde, kanun yolları içinde istinafa yer verilmesi ve bölge adliye mahkemelerinin 20.07.2016 tarihinden sonra göreve başlaması nedeniyle 5320 sayılı Kanun'un "Temyiz ve karar düzeltme" başlıklı 8/1. maddesinde; "Bölge adliye mahkemelerinin, 26.09.2004 tarihli ve 5235 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesi uyarınca Resmî Gazete'de ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326. maddeleri uygulanır." hükmüne yer verilmiştir.Bölge adliye mahkemelerinin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden önce verilerek temyiz incelemesinden geçen kararlar hakkında kesinleşinceye kadar 1412 sayılı CMUK'un uygulanacağı şeklindeki düzenleme ile kanun koyucu bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce dosyanın karara bağlandığı durumlarda nihai karar kesinleşinceye kadar başvurulacak kanun yolunun istinaf değil temyiz yolu olduğuna dair istisnai düzenlemeye yer vermiştir. Bu durum kanun koyucunun bilinçli tercihiyle Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen ilk hükmün, temyiz yoluna tabi olması nedeniyle bozma ilamı sonucunda 20.07.2016 tarihinden sonra verilecek hükmünde temyiz denetimine tabi olacağı açıkça düzenlenerek uygulamada sonradan oluşabilecek tereddütlerin giderilmesi amaçlanmıştır. Bu yönüyle norm, temyizin kapsamı bakımından usuli bir özel düzenleme/istisna mahiyetinde olup öncelikle uygulanmalıdır.
7165 sayılı Kanun’un 9. maddesi ile değişik CMK’nun 307/3. maddesinde, Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uyulması sonrasında verilen karara karşı istinaf veya temyiz sınırlarına bakılmaksızın sadece temyiz yoluna başvurulacağı düzenlenmiştir. Ceza Usul Hukukunda kıyas mümkün olduğundan daha önceden temyiz denetiminden geçerek bozma ilamı sonrasında verilen hükümlerde olduğu gibi incelemeye konu olan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın verildiği tarih itibarıyla 7499 sayılı Kanun ile değişik CMK'nun 231/12. maddesi yürürlükte olup daha önce Yargıtay denetiminden geçmeleri nedeniyle yine temyiz yasa yoluna tabi olması gerektiğinin kabulü, kanun koyucunun davanın makul sürede sonuçlandırılması, adil yargılanma hakkı ve kanun yoluna etkin başvuru hakkı yönündeki amacına da uygun düşeceği, aksi düşüncenin ise Anayasanın 154. maddesi hükmüyle bağdaşmayacağı açıktır.Bu itibarla, temyiz denetiminden geçerek bozulmasından
sonra İlk Derece Mahkemesince verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara karşı başvurulabilecek kanun yolunun temyiz olduğunun kabulü gerekmektedir.
İlk Derece Mahkemesinin12.06.2025 karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 7499 sayılı Kanun'la değişik CMK'nın 231/12. fıkrası ve CMK'ya eklenen geçici 6. madde hükümleri ile bölge adliye mahkemelerinin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden önce verilerek temyiz incelemesinden geçen kararlar hakkında kesinleşinceye kadar 1412 sayılı CMUK'nun uygulanacağı şeklindeki düzenleme birlikte nazara alındığında, İlk Derece Mahkemesinin 02.03.2016 tarihli hükmünü inceleyerek bozma kararı veren Yargıtay 7.Ceza Dairesinin, bu bozma kararı sonrasında İlk Derece Mahkemesinin 12.06.2025 tarihinde verdiği hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı temyiz kanun yoluna tabi olduğundan sayın çoğunluğun kararına katılmıyorum. 10.09.2026