Lexedes Emsal arama Fiyatlandırma Ücretsiz deneyin

12. Ceza Dairesi 2026/4374 E. 2026/5988 K.

Yargıtay Yüksek mahkeme
Bu kararla araştırma hazırlayın

12. Ceza Dairesi 2026/4374 E. , 2026/5988 K.

"İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2019/255 E., 2020/1160 K. SUÇ : Taksirle öldürme HÜKÜM : Mahkûmiyet İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin reddi İTİRAZA KONU KARAR : Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 12. Ceza Dairesinin, 12.03.2026 tarihli ve 2022/742 Esas, 2026/2674 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 03.05.2026 tarihli ve 2020/94302 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı CMK'nın 308/1. maddesinde belirtilen kanunî süresinde yapılan aleyhe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu, Dairemizin 12.03.2026 tarihli ve 2022/742 Esas, 2026/2674 Karar sayılı ilâmının sanık hakkında kurulan hükme karşı sanık müdafii ve katılan ... vekili tarafından yapılan temyiz başvurularının incelenmesine ilişkin (2) numaralı başlıklı bölüme yönelik olduğu, sanığın 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin İlk Derece Mahkemesi kararının Bölge Adliye Mahkemesince duruşma açılmak suretiyle kaldırılarak sanık hakkında neticeten 15.200,00 TL adli para cezasına hükmedilmesine ilişkin hükmün 5271 sayılı CMK'nın 286/2-b gereğince kesin olduğundan bahisle kesin olan hükme yönelik temyiz istemlerinin aynı Kanun'un 298. maddesi gereğince reddine karar verilemesi gerekirken, sanık müdafii ile katılan ... vekilinin temyiz istemleri yönünden hukuka aykırılık görülmediği gerekçesiyle temyiz istemlerinin esastan reddiyle hükmün onanmasına karar verilmesinin hukuka aykırılık oluşturduğuna ilişkindir.

II. GEREKÇE İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1. maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 62/1. maddesi uyarınca cezasından (1/6) oranında indirim yapılarak 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün sanık müdafii ve katılanlar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince duruşma açılmak suretiyle İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılmasına, sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1. maddesi uyarınca alt sınırdan uzaklaşılarak 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 62/1. maddesi uyarınca cezasından 1/6 oranında indirim yapılarak 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK'nın 50/4, 50/1-a maddeleri uyarınca hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine ve neticeten sanığın 15.200,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği,

5271 sayılı CMK'nın 286/2-b maddesinde "İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları," nın temyize tabi olmadığının düzenlendiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.03.2018 tarihli ve2018/11-38 Esas, 2018/113 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, bölge adliye mahkemesi ceza dairelerince verilen kararların, 5271 sayılı CMK'nun 286/2-b maddesi kapsamında değerlendirilebilmesi için birinci koşulun; ilk derece mahkemesinden verilen bir "mahkûmiyet" hükmünün bulunması ve bu hükmün de "beş yıl veya daha az hapis cezalarına" ilişkin olması olduğu, ikinci koşulun ise; bölge adliye mahkemesi ceza dairesince verilen, ilk derece mahkemelerince hükmolunan beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bir kararın varlığı olduğu, birinci koşul yönünden uygulamada tereddüde yol açacak bir durum görülmemekle beraber, ikinci koşul olan bölge adliye mahkemesi ceza dairesince verilen ve "hapis cezalarını artırmayan" kararın niteliğinin belirlenmesi yönünden, kanun koyucunun düzenlemeyi yapmaktaki amacı, kanunun sistematiği, kıyas ve yorumun mümkün olup olmadığının değerlendirmesi gerektiği, ceza muhakemesinde kıyas ve her türlü yorum mümkün olmakla birlikte, temel hak ve özgürlükleri daraltan normlar ile istisnai normlarda kıyas yasağının mevcut olduğu, Kanun koyucunun düzenlediğinin aksine sonuçlara ulaşmaya izin verecek şekilde, kıyas veya yorum yoluyla temel hak ve özgürlüklere ilişkin normları daraltıcı, istisnai normları genişletici şekilde hareket etmenin mümkün olmadığı, bu noktadan hareketle; 5271 sayılı CMK'nun 286/2-b maddesinde geçen “hapis cezalarını artırmayan” ibaresinden anlaşılması gerekenin; "cezayı aynı tutan" ya da "cezayı eksilten" kararlar olduğunun, bölge adliye mahkemesi ceza dairesince verilecek olan kararın da yine bir “hapis cezası” olacağının, ancak bu kararın ilk derece mahkemesince verilen hapis cezasını artırmamakla birlikte, aynı miktarda veya daha az bir ceza olması gerektiğinin kabulünde zorunluluk bulunduğu, dolayısıyla bölge adliye mahkemesi ceza dairesi tarafından verilecek "hapis cezasını artırmayan" kararın, yine hapis cezasına ilişkin bir "mahkûmiyet" kararı olması gerektiği, 5271 sayılı CMK'nun 286/2-d maddesinde“İlk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları”, aynı fıkranın (e) bendinde “Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları” ile karar tarihinden sonra 7035 sayılı Kanunla maddeye eklenen (c) bendinde “Hapis cezasından çevrilen seçenek yaptırımlara ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak bölge adliye mahkemesince verilen; seçenek yaptırımlara ilişkin her türlü kararlar ve istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararlar”ın temyizinin mümkün olmadığının hükme bağlandığı, kanun koyucu bu bentlerde “her türlü” kararlardan bahsetmekteyken, 5271 sayılı CMK'nın 286. maddenin 1. fıkrasının (b) bendinde, aynı fıkranın (c), (d) ve (e) bentlerinde olduğu gibi “her türlü” ibaresine yer vermediği, bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin “temyiz edilemeyecek” nitelikteki kararlarını, aynı Kanun'un 286/2. maddesinde ayrı ayrı bentler halinde ve her ihtimali tek tek sıralayarak düzenleyen kanun koyucunun, kanunun sistematiği de gözetildiğinde bu konuyu öngörmediğini, yani “her türlü” ibaresine yer vermeyi unuttuğunu düşünmenin mümkün olmadığı, bu nedenle (c), (d) ve (e) bentlerinin aksine, (b) bendinde yer alan “...bölge adliye mahkemesi kararları” ibaresinden önce “her türlü” ibaresine yer vermeyen kanun koyucunun, ilk derece mahkemesince verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları içeren hükümler hakkında, bölge adliye mahkemesi ceza dairesince verilebilecek olan mahkûmiyet dışında kalan “beraat”, “düşme”, "ret" veya “ceza verilmesine yer olmadığına” ilişkin kararların “hapis cezasını artırmayan” kararlardan olduğunu kabul ettiğinin söylenemeyeceği,

Yukarıda açıklanan açıklamalar ışığında, İlk Derece Mahkemesince sanığın neticeten 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince duruşma açılmak suretiyle sanığın 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine, neticeten sanığın 15.200,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince hükmedilen hapis cezasının artırılması yoluyla verilen hapis cezasından çevrili adli para cezasına hükmedilmesi nedenleriyle "bölge adliye mahkemesi ceza dairesince verilecek olan kararın da yine bir hapis cezası olacağının, ancak bu kararın ilk derece mahkemesince verilen hapis cezasını artırmamakla birlikte, aynı miktarda veya daha az bir ceza olması gerektiğinin kabulünde zorunluluk bulunduğu" koşulunun oluşmadığı, İlk Derece Mahkemesince hükmedilen hapis cezasının artırıldığı ve yaptırım türünün de değiştiği,

Bunun yanı sıra 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/3. maddesindeki; "(3) (Değişik: 18/6/2014-6545/81 md.) Hükümlü, tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarı hapis cezasına çevrilerek, hükümlünün iki saat çalışması karşılığı bir gün olmak üzere kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilir. Günlük çalışma süresi, en az iki saat ve en fazla sekiz saat olacak şekilde denetimli serbestlik müdürlüğünce belirlenir. Hükümlünün, hakkında hazırlanan programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymaması hâlinde, çalıştığı günler hapis cezasından mahsup edilerek kalan kısmın tamamı açık ceza infaz kurumunda yerine getirilir." hükmü gereğince ödenmeyen adli para cezasının hapis cezasına çevrilebileceği göz önüne alındığında, cezanın infazı yönünden de İlk Derece Mahkemesince hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının Bölge Adliye Mahkemesince 2 yıl 1 ay olarak artırılması hususunun 5271 sayılı CMK'nın 286/-2b maddesindeki "...hapis cezalarını artırmayan.." koşulunu sağlamadığı anlaşılmakla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR 1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ oy birliğiyle REDDİNE,

2. 5271 sayılı CMK'nın 308/3. maddesi uyarınca Yargıtay 12. Ceza Dairesinin, 12.03.2026 tarihli ve 2022/742 Esas, 2026/2674 Karar sayılı kararının sanık müdafii ve katılan ... vekilinin temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanmasına ilişkin (2) numaralı başlıklı bölümü ile ilgili itirazı incelemek üzere dava dosyasının, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.06.2026 tarihinde karar verildi.