Lexedes Emsal arama Fiyatlandırma Ücretsiz deneyin

9. Hukuk Dairesi 2026/545 E. 2026/2459 K.

Yargıtay 23.03.2026 Yüksek mahkeme
Bu kararla araştırma hazırlayın

9. Hukuk Dairesi 2026/545 E. , 2026/2459 K.

"İçtihat Metni" MAHKEMESİ : Denizli Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi SAYISI : 2025/1366 E., 2025/1827 K. İLK DERECE MAHKEMESİ : Fethiye 5. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi SAYISI : 2024/687 E., 2025/305 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: I. DAVA Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Şirket bünyesinde 27.05.2014-10.11.2023 tarihleri arasında “Usta Kasap” olarak çalıştığını, kasaplık görevi dışında farklı bölüm ve görevlerde çalıştırıldığını, sendikasının değiştirilmemesi hususunda sürekli baskı oluşturulduğunu, fazla çalışma yaptığını, yılda 2 kez envanter sayımı yapıldığını, kendi mağazası dışında yılda en az 4 kez başka mağaza envanter sayımlarına katıldığını, toplam 37 gün yıllık izin hakkının kullandırılmadığını, izin talepleri konusunda çalışanlar arasında ayrım yapıldığını, hafta tatillerinin kanuna uygun kullandırılmadığını, toplu iş sözleşmesi gereği pazar günü hafta tatili olması gerekirken değişen günlerde hafta tatili kullandırıldığını, iş sözleşmesinin müvekkili tarafından 10.11.2023 tarihli ihtarname ile haklı nedenle feshedildiğini belirterek kıdem tazminatı, ücret alacağı, yıllık ücretli izin, fazla çalışma ücreti, ulusal ... ve genel tatil ücret alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir. II. CEVAP Davalı vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı def'inde bulunduklarını, davacıya ödemelerinin banka yoluyla yapıldığını, taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesi gereğince denkleştirme esasına göre çalışma yapıldığını, fazla çalışma ücretinin ödendiğini, bu durumun bordrolar ile sabit olduğunu, davacının istifa ile iş sözleşmesini kendi isteği ile feshettiğini, 270 saatlik fazla çalışmanın ücrete dâhil olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir. III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı neden bildirilmeden feshedildiği, fazla çalışma yaptığı, ulusal ... ve genel tatil günlerindeki çalışmaları ile yıllık ücretli izin karşılığının ödendiği gerekçeleriyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. IV. İSTİNAF İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden yerinde olduğu, elektronik sistem kayıtlarının gerçeği yansıtmadığı gerekçesi ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. V. TEMYİZ A. Temyiz Sebepleri Davalı vekili temyiz dilekçesinde; 1. Belirsiz alacak davası açılmasının mümkün olmadığını, 2. Davacının iş sözleşmesini kendi isteği ile haklı neden bildirmeden feshettiğini, 3. Davacının fazla çalışma ücretine hak kazanmadığını, mahkemece denkleştirme hususunun dikkate alınmadığını, 4. Mahkemece taktiri indirimin hatalı uygulandığını, 5. Talep edilen alacakların zamanaşımına uğradığını ileri sürmüştür. B. Değerlendirme ve Gerekçe Uyuşmazlık, iş sözleşmesinin feshi, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal ... genel tatil ve yıllık ücretli izin alacaklarının ispatı ile hesaplanması ve zamanaşımı noktalarında toplanmaktadır.

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. 2. Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır. İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazı kaydının bulunması hâlinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazı kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı hâlde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazı kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür. 4857 sayılı İş Kanunu'nun, fazla çalışma yapıldığında, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin sözleşmelerle attırılması mümkündür. Günlük çalışma süresinin on bir saati aşamayacağı Kanun'da emredici şekilde düzenlendiğine göre bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir. Somut olayda davacı fazla çalışma ücret alacağı talebinde bulunmuştur. Davalı taraf, gece çalışması yapılmadığını, iş sözleşmesinde fazla çalışmaların ücrete dâhil olduğunu, denkleştirme yapıldığını, varsa fazla çalışma ücret alacaklarının davacıya ödendiğini ileri sürmüştür. Mahkemece, davacının fazla çalışma yaptığını tanık dâhil her türlü delille ispatlayabileceği, dosya kapsamına davacı işçinin işe giriş çıkış saatlerini gösterir kayıtların sunulmadığı, ücret bordrolarında fazla çalışmaya ilişkin tahakkuk kaydı bulunmadığı gerekçeleriyle tanık beyanlarına göre fazla çalışma alacağı hüküm altına alınmıştır. Davacı vekili, dava dilekçesinde iş yerinde parmak izi uygulaması olduğunu ancak müvekkilinin akşam mesai bitiminden sonra parmak izi okutarak çalışmaya devam etmek zorunda bırakıldığını iddia etmiş, dinlenen davacı tanıkları ise iş yerinde parmak izi uygulaması olduğunu ancak parmak izi basılmadığı zamanlarda 4 saat fazla çalışma yaptırıldığını, eksik çalışma olarak göründüğünü beyan etmişlerdir. Davacı vekili tarafından 06.02.2024 tarihli delil dilekçesi ile işe giriş çıkış kayıtlarının sunulduğu anlaşılmıştır. Bu durumda, kayıt olan dönemler yönünden fazla çalışma alacağının tanık beyanına göre hesaplanması isabetsizdir. Mahkemece yapılacak iş; davacının işe giriş çıkış kayıtlarında müdahale olup olmadığının tespitinden sonra söz konusu yazılı deliller gün bazında detaylı dökümlendirilerek denetime elverişli şekilde incelenmeli ve haftalık bazda kanuni çalışma süresinin aşılıp aşılmadığı belirlenerek kayıt olan dönemler yönünden kayıtlara göre olmayan dönem yönünden tanık beyanlarına göre hesaplama yapılmalıdır. Belirtilen sebeplerle, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. VI. KARAR Açıklanan sebeplerle; 1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, 2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA, Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 23.03.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.